Brel en Amsterdam

Nicolas Peyrac – Les Vocalises De Brel

 

Lijn 3

Hoe kom je in het bezit van iets moois als een hele grote school, zonder er voor te betalen of te kraken?
Dan richt je een stichting op met als doelstelling het behouden en de instandhouding van cultureel erfgoed,  In goede samenwerking met het collectief Schijnheilig, een verzameling creatieve krakers.

De bunker onder de Vondelbrug is een voorbeeld. Na te zijn gebouwd als atoomschuilkelder begin jaren vijftig werd dat eind jaren zestig een beatkelder, Lijn 3; die reed er overheen. Het feest heeft anderhalf jaar geduurd, maar mooi dat Pink Floyd en de Rolling Stones hier hebben opgetreden, als warming-up. Maar ook the Lords en de Tee Set.
Later werd het een oefenruimte voor bandjes.

Wethouder Harry Verhey opende de tent.

Nu wordt het object sinds maart van dit jaar gehuurd door stichting Nulpunt, waar de namen er achter niet zomaar te vinden zijn, buiten Schijnheilig. Men gaat aan kunst doen.
Volgens recente nieuwsberichten heeft een dame met de sleutel van de kelder de dubbele sluisdeuren opengezet voor uitgeprocedeerde asielzoekers uit Osdorp. Dat ligt in Amsterdam, voordat u de verkeerde conclusies trekt.

Cijfers en details kan ik op internet niet vinden, evenmin als de bron van de financiën. Er is gelukkig nauwe samenwerking met de stadsdelen West en Centrum (hoi Maarten), en een huurcontract is een veilig middel tot behoud en instandhouding van wat groiet en bloeit, buiten de zeer waarschijnlijke subsidie, want anders heb je geen nauwe samenwerking nodig.

Het zal toch niet gebeuren dat die school op de Passeerdersgracht ook weggefrommeld wordt binnen die stichting?

Het blijft gissen, want Schijnheilig werd hier in juli 2011 ontruimd na de boel te hebben gekraakt en naar de gallemiezen te hebben geholpen. Nadat stichting Nulpunt hier mooie exposities had gehouden, zeg de mevrouw met de sleutel, die haar plannen richting schoolbezit tussen de regels door uit de doeken doet. Met als wens dat ze ook over de omgeving hun licht mogen laten schijnen.

In het linkergedeelte van het gebouw zat de J.J. van Noortschool (mijn lagere school) en de andere helft werd ingenomen door wat wij toen het gekkenschooltje noemden.
De laatste keer dat ik er naar binnen keek was verleden jaar in de lente.. Ook de krakers waren op vakantie en in de hal lag tussen twee verkreukelde dozen rattengif een dode rat.

Een slecht omen zeggen de Chinezen dan.

Bij zijn enkels afgebroken

Vandaag meldde de courant dat een Duitse vrachtwagenchauffeur de sokkel van het Lieverdje op het Spui heeft omver gereden. Voor zover u dit niets zegt, jammer, u bent geen Amsterdammer.
Het schoffie heeft nu twee gebroken enkeltjes. Het is maar de vraag of die fantastische deelraad Centrum iets gaat doen aan herstel vanwege de crisis.

Eerder deed ik al een bericht over de jaren '60 en de in mijn tijdlijn voorkomende Robert Jasper Grootveld met de jofele autoschopschoenen en kijk, daar is 'ie, op de kijkbuis, met een sigaret in zijn hand. Even weer op voor ons. Gave gozer.



Dat beeldje stond in die tijd op een kleiner stoepje dan nu, andere tijden, net wat u zegt. Het lieverdje werd aangeboden door Turmac/British Tobacco; een fameueze naam, want het pontje over het Rokin had in 1935 al reclame voor ze op de boorden.

Het ongeval was reden voor me om naar nog meer filmpjes te kijken over Amsterdam. Ik heb ergens op een harde schijf nog een samenstelling van 'op de fiets met fotograaf Ed van der Eslken door Amsterdam'. Een kijktip voor nostalgisten. Op Youtube My Amsterdam