Bo, vertel nog eens van die man

Het is lastig als je wat te binnen schiet waar je over wil schrijven en je beseft dat het boek waar het in staat in Nederland ligt. In de restanten van de boekenkast.
Je kan toch moeilijk alles meenemen in je koffertje met de huidige bagagetoeslagen.

In Rotterdam staan mijn boeken van Herman Pieter de Boer en bijna alle verhalen zijn leuk en van een eigen humor die sommigen niet bevatten.

Zo is daar het verhaal over de man die naar een bijeenkomst gaat ten huize van een welgestelde dame, die daarvoor haar salon ter beschikking stelt.
Hij belt aan, zij doet open en gaat hem na verwelkoming voor door een lange hal naar de salon.
Het valt hem op dat ze nogal krom voorovergebogen loopt en vraagt haar wat er mankeert. "Een onverdraaglijke verstrakking die mij al jaren beperkt in mijn bewegingen en vreugde"", is het antwoord, waarop hij haar vraagt even stil te staan.
Zonder waarschuwing omvat hij van achteren haar borsten, de vrouw slaakt een kreet bij een dergelijke impertinentie en staat in een keer rechtop, met een rode kleur.
"Voor deze keer neem ik u uw gedrag niet kwalijk",zegt ze, "maar het moet geen gewoonte worden."

Ik heb het maar even verteld zoals ik het me herinner. Volgende keer een echt hoofdstuk uit het enige boek dat ik hier heb liggen van HP de Boer. Ergens, eerst even zoeken.

Onder de trap is nog een plekje

VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra verzekert ons vandaag dat de koopkracht de komende vier jaar niet met '10, 20 of zelfs 30 procent zal dalen' door de inkomensafhankelijke zorgpremie. "Daarvan kan ik zeggen: dat gaat sowieso niet gebeuren." Hij heeft nog net niet gezegd dat hij anders zijn hoed opeet.

 "Als de koopkracht van grote groepen toch buiten die kaders zou vallen en tussen de 10 en de 30 procent gaat belopen, dan hebben we een probleem met z'n allen", zei Zijlstra. Ja, een burgeroorlog of ten minste een coup.

Kijk, niet met z'n allen, halve zool, want wij willen dit niet met z'n allen; jullie willen dit, in overhaast, want de limousine met chauffeur en het blauwe leer lokt.
Het was niet voor niets dat de koningin altijd de tijd nam om al die formateurs de les te lezen over onbesuisde plannen en nieuwe stokpaardjes. Nu zie je wat er van komt, onrust, volle trams bestuurd door ingenieurs, en colonnes tewerkgestelden bij het dempen van de Amsterdamse grachten.

Kiezers die geen geld meer hebben voor kleren

Je weet het niet, maar het is toch wel treffend dat de man meer weet dan wij. En dat er een rechtszaak aan te pas moet gaan komen als de papieren van de formatie niet openbaar worden gemaakt.
Je krijgt het gevoel dat er iets verborgen wordt gehouden en de uitspraak "Gaat u maar rustig slapen, want het wordt nooit meer dan 4 procent."klinkt niet echt geruststellend.
Hij zegt het alsof het al vaststaat en hij zit niet eens in de regering. Net zoals die slimmerik van Samson, die heeft zich ook in de bankjes gevleid en telt zijn zilverlingen.

Volgens onderscheidene rekenwijzers gaat Bo er 429 euro op achteruit dan wel 531 euro op vooruit. In 2014, als Rompie Nederland als strafkolonie heeft toegevoegd aan het imperium. Een wingewest zal het met die Halbe niet worden.

De witte bonen met tomatensaus zijn al onder de keldertrap opgeslagen, net zoals de blikken ravioli en macaroni. En zakjes aardappelpuree.En zo'n Esbit brandertje met blokjes.
Naast het geheime paneel waarachter een eventuele onderduiker een plaats kan vinden.

Er loopt een streepje doorheen

Valt het u nou ook op, dat decor van de het NOS journaal?
Komt er een mooi groot beeld op de achtergrond van een heersende orkaan, staat de presentator er voor en wordt de boel ontsierd door witte balkjes. Die witte balkjes, horizontaal, in het gehele decor verspreid aangebracht.

Je denkt eerst dat het boekenplankjes zijn, zei Nanos, maar het blijken TL-buisjes te zijn. En die zie je dus dwars door de beelden heen, totdat de presentator uitgesproken is en we vol beeld krijgen. Die witte dingetjes zijn er waarschijnlijk om de aandacht af te leiden van 's mans kromme knietjes

En nu we toch over de televisie praten, het blijkt nog steeds niet mogelijk om ondertitels anders te vertonen dan in wit. Niet te lezen soms.
Daar houdt iedereen dan ook lekker rekening mee: een interview met een schrijver in een wit overhemd en de tekst verdrinkt tussen het derde en vierde hemdknoopje.

Bij MAX weten ze dat de kijker op 4 meter afstand naar een groot scherm kijkt, de letters worden getoond op een zwart balkje. Zo eenvoudig, kost niets meer.

Van de belofte dat het geluid van de reclame niet harder gaat dan het normale volume komt ook maar weinig terecht. Soms moet ik zelfs mijn gehoorapparaatje uitzetten vanwege de herrie.

Vroeger (ja vroeger) kwamen er nog wel eens leuke types langs in de reclame, maar tegenwoordig zijn ze allemaal ergens  tegen de veertig en sjouwen met wasgoed en kinderspeelgoed rond, onderwijl een yoghurtflesje leegdrinkend voor de fitheid, want in de volgende reclame lopen kerels die aan hun leeftijd twijfelen en hun snor laten staan.
En dan is er niemand die deze mannen vertelt dat het ze ontbreekt aan een oldime sportautootje, nu het nog kan, want je moet er straks weer wegenbelasting voor betalen.

Nieuwe ster in Wereld op wielen

Wat ook stoort is die omgeruilde echtgenote van die tennisser, zij met die knokige knieën. Die zat van de week in een SKIbroek op de bank bij Jinek.

Sinds haar uitspraak over een ontplofte egel (of mol, ik was er gelukkig niet bij) kan ik niet meer zonder bijgedachten naar een programma kijken waar ze inzit. Natuurbehoud. Niet voor niets staan er overal art. 461 bordjes in de bossen. Respecteer de bosschage.
Ze tettert er ook continue doorheen en vindt iedereen te dik. Die Borsato heeft toch wel geluk gehad met de tijdige inruil.

Weet u wie ook niet kan articuleren? Die nieuwslezeres bij RTL4-nieuws. Daar verwordt het woord politici tot plietsie, portefeuille is profujje. Haar mandelen zittnin dweg (snel uitspreken voor effect).

De co-presentator heeft er ook last van, slikt halve en hele woorden in, en dat blijkt uit presentatievrees te komen. Echt, zegt hij zelf. Presentatievrees.
Dat is net zoiets als een fotomodel die ondergoedreclame doet en onder haar bh'tje nog een  t-shirt draagt, Want eigenlijk is ze preuts en heeft cameravrees, maar wilde ze toch bekend worden. Zoiets.

Het is weer uitgelopen, dit blogje. De gedachtenwolk wordt al leger, nog even en ik ga cabaretteksten schrijven. Voor dat stel bij de Leeuw, die zo fors lachen om hun eigen grappen.

Omdat het zondag is en uw kinderen binnen spelen, bespaar ik u die schuine witz die ik in gedachten had. Trefwoorden Moos, Saar, niet kunnen slapen. U kende hem al.

Stegeman en de stille stiekemerd

In het weekend komt altijd Alberto Stegeman op de tv, met spraakmakende undercover operaties die het volk schokken en soms tot aangiften leiden waar je verder niets over hoort.
De amusementswaarde is niet hoog,  maar de scheefgehouden camera met omfloerste kaders, die iets verborgens suggereren, werken bij mij op de lachspieren. En op de irritatiesensoren, zeker ook door de veelvuldige reclames tussendoor, voorafgegaan door spannende beloftes van reality and shaming.

Daar gaat Alberto op jacht naar iemand bij wie je de uitvoering van een taakstraf kan afkopen. Je stuurt er een lokvogel met taakstraf op af, geeft hem uiteraard niets voor de moeite.(zegt Alberto) en laat hem 20 euro geven voor het feit dat de toezichthouder (medewerker van een sportvereniging)  zijn naam in de presentielijst aftekent. Eigenlijk is het ordinaire uitlokking, maar dat ziet Alberto anders.
Het is volgens hem en de rest van de onderbuik een schande dat zoiets mogelijk is en de reclassering gaat er onderzoek naar doe. Nee hoor, was nog helemaal niet bekend, die schokkende feiten. Nachtkaars en ambtenaren.

Het is het soort televisie waar ik niets mee kan en wil. Net zoals bij 'Opgelicht' en 'Kassa', waar we allerhande ergs meemaken, maar waar ik vaak verbaasd ben dat mensen met droge ogen zonder aanbetaling voor honderden euro's taarten en saucijzenbroodjes leveren aan een hen onbekend persoon.
'We stuurden de rekening, maar hij betaalde nooit'. Voor duizenden aanbetalen zonder factuur en niets geleverd krijgen, ook zoiets. Dat is voor de politie een civiele zaak, kost veel geld en moeite.
Ik kan u verzekeren dat het helaas een bepaald soort (goede) mensen overkomt.

Als ik die mensen op een rij bij Kassa zie zitten krijg ik de neiging om op te roepen om en masse (vaak gauw 15 man plus familie) bij de boosdoeners langs te gaan en even uit te  pakken. Zonder camera erbij.

Tevreden personeel

De hieronder besproken directeur ener b.v. had de gewoonte om bij wanbetalers vriendelijk te melden dat er een busje met bouwvakkers langs zou komen om het gedane werk teniet te doen.
Die belofte deed hij ook aan een vervelend mannetje dat een nepfactuur stuurde voor vermelding in een  bedrijvengids. 'Niet om gevraagd, ook niet om de aanmaning, als je niet ogenblikkelijk ophoudt met dat gezeur, kom ik die gids even bij je doormidden scheuren. Met 6 man.'

O ja, taakvervulling. Door die directeur ener b.v. die wegens vermeend rommelen met urenlijsten en facturen bij een aardige mevrouw van de reclassering zat en te  horen kreeg dat ze eigenlijk niets voor hem had. Op de vuilniswagen meerijden zag ze niet zitten en zodoende kon hij kiezen tussen koffie rondbrengen in het bejaardenhuis of zelf wat voorstellen.

Dat werd dus opruimen op een volkstuincomplex, waar hij elke morgen een kopje koffie dronk met de beheerder, wat timmeradvies gaf aan noodruftige sigarenrokers met een potlood achter het oor en vervolgens weer vertrok voor het aannemen van werk voor zijn nieuwe b.v.
Dan praten we over 15 jaar geleden.

Die Alberto. Staat elke keer hijgend in zijn dashcam te praten. Errug hoor.
Morgen gaan we een bijklussende huisvrouw vangen, in de afhaalshoarma. Heeft haar handen niet gewassen na het happy moment, hele buurt heeft chlamydia.

Vat het eens kort samen, Bo.

Cultuur
In tegenstelling tot een eerder bericht bevalt de tv-serie ´Moeder, ik wil bij de revue' mij toch wel. De manier waaop Bob "Sjann' zegt tegen zijn aanstaande is hartverwarmend. Echt.
Alleen de kleuren blijven flets en de beeldscherpte is ook niet je dát. Ze hebben bij Max gedacht: die oudjes zien toch al slecht, dus die wijten het aan hun bril. Een leuke still uit de set vindt u op mijn posterous.

Accessoire, heeft niets met dit alles te maken.

Ouderen betalen al alles
De SER stelde eerder voor dat AOW-ers in een verzorgingshuis moeten gaan meebatleen aan de kosten van huisvesting, welzijn en voedsel.
Is dat nog meegenomen door informateur Kamp in het kader van een betaalbaardere en toegankelijke zorg?
Als je in een verzorgingshuis terechtkomt moet je na 6 maanden al je AOW en je klein pensioentje afgeven.
Je krijgt dan een zakgeld van € 260 euro waar je je kleding, bloemen, fruit, koekjes, drankjes, tijdschriften, kapper, krant en nog veel meer zèlf van moet betalen. (Notitie eerder geknipt en sterk ingekort voor u).

Kortom
Er is nog meer wat mij van het hart moet, maar dat komt in het weekend wel. Of niet, gooi ik gewoon al die aantekeningen en conceptjes weg. De schijf loopt vol en het hoofd moet leeg.

Phoenix en Ariadne

Marijne is al een tijdje van het blogpodium en een laatste tweet geeft aan dat zij even niet meedoet. Jammer. Mooie ontboezemingen, mooie gedichten.
Eéntje dan, om haar terug te toveren.

Zwaan van de dag

Het is de zwaan van de dag
Die haar hoofd buigt
En zwijgt
Als ik een dochter krijg
Noem ik haar Fatima Morgana

©thelittleshaman


 En dan hebben we Anna nog, die om haar moverende redenen de hele jaargang 2012 heeft gewist.
Zonde. Daarom ook van haar iets uit vroeger tijden, in de hoop op een herrijzenis.

Ik ♥'tje jou

Ik draag een steen op mijn hart
zonder de al te scherpe randjes
van dagelijks gemis en mét een warme
glans van 'ik zie je graag'.

Ondeugend versje

Jij, mijn geliefde
alles wil je me geven:
een roos,
een zoen
en een hand - vol warmte

in mijn slipje.

© Anna

De donkere kamer

Na de première op 21 februari 1963 en een redelijk succesvolle serie vertoningen in dat zelfde jaar met bijna een half miljoen bezoekers en deelname aan het filmfestival in Cannes verdween de film uit de roulatie in de bioscopen, op instigatie van de producent Freddy Heineken..
We hebben het over 'Als twee druppels water', naar het boek van W.F. Hermans 'De donkere kamer van Damocles' en deels ook naar het eerder verschenen boek 'De tranen der acacia's'.



A snel deed het verhaal de ronde dat het verdwijnen van de film gebeurde omdat Heineken een affaire had met een van de actrices, model en KLM-stewardess Nan Los.
Toen bleekt dat hij zijn vrouw niet zou verlaten, verbrak zij de relatie en trouwde met coureur Gijs van Lennep, waarop Heineken besloot dat de film nooit weer publiekelijk vertoond mocht worden.
De jonkheer had een mooie autoshop in de PC Hooftstraat waar ik ooit nog autohandschoenen kocht en steenslaggaasjes voor mijn Simcaatje. Mijn vriend Co was destijds steward bij de KLM en kende Nan uit dien hoofde ook.

Tot zijn dood in januari 2002 moest je Heineken persoonlijk schrijven en verzoeken om een privé vertoning, waaraan sporadisch gehoor werd gegeven.
In 1983 probeerde de Tros vergeefs om de film te vertonen, nadat daarvoor in 1966 het de NTS als enige wel was gelukt. Het Nederlands publiek kreeg na 40 jaar de film voor het eerst echt te zien op 19 september 2003, bij de VPRO,

Het boek ligt in de bieb als boekenweekgeschenk van dit jaar, vergezeld van landelijke vertoning van de film in sommige bioscopen

Ik heb de film eindelijk kunnen downloaden via een torrent die 10 maanden lang geen zin had om op te starten; de eigenaar van de hostcomputer had hem waarschijnlijk vaak uitstaan.

De film staat nu op DVD, nadat ik in 1963 de film twee keer had gezien, met hetzelfde schoolvriendinnetje, dat ook altijd meeging naar de Westside Story en films van Godard. Jeugdsentiment.

Vandaag wordt de film opnieuw uitgezonden, gevolgd door een interview met WF Hermans uit 1962, op Cultura 24. Jammer dat het dat niet gewoon op een normaal TV-kanaal kan, zodat iedereen het kan zien.G