Foetsj
User has been suspended. Dagenlang probeer ik in Tweetdeck foto’s op te laden naar de clouds. Twitpic. Vergeefs. Er heeft zich iets voorgedaan buiten mijn invloed om.
Zo voelt het dus, om zonder inspraak door het OM aangeklaagd én veroordeeld te worden. Reageren is niet mogelijk, service not available.
Heb ik onoirbare afbeeldingen geplaatst? Dacht het niet.
Heeft er iemand geklaagd?
Dat kan een mogelijkheid zijn want anoniem reageren is toch wel het ideaal van mensen die klein in gedachten en doen zijn.
Zijn we al zover in Nederland? Ongetwijfeld. Je verrader slaapt nooit, zei mijn vader vaak. Die had genoeg gezien in de oorlog om dwars te blijven. Dan heb ik het niet van een vreemde.
Nee dat kan niet
Nee, zegt de vereniging van eigenaren waar ik ook deel van uitmaak, onze administratie heeft geen mogelijkheid voor automatische incasso voor het CV-onderhoudsabonnement.
Daarvoor sturen wij u elk kwartaal een rekening van € 20,47. Bij te laat betalen kost u dat € 15 extra aan incassokosten.
Nee, u kunt niet vooruit 4 kwartalen betalen. Dat kan niet verwerkt worden in onze administratie. Dat is te bewerkelijk.
Nee, het kan ook niet bij de maandelijkse incasso van de VVE-bijdrage. Voor wijziging van de regels is de vergadering van eigenaren. En wij als wooncorporatie hebben de meerderheid.
Ja, wij kunnen wel apart brieven sturen voor de incassokosten. Dat kan ons systeem wel. Wij letten op de kleintjes in uw belang.
[Eerder geplaatst op 120w, als uiting van een ochtendhumeur]
woensdag 30 maart 2011
zondag 27 maart 2011
Crab & corn soep
De Chinese mais en krab soep wordt gekenmerkt door de sliertjes ei die er doorheen drijven. Het was mijn favoriete lunchgerecht in het restarant van de Shanghai Mansions.
Zoals hierna beschreven gaat dat door 2 lichtgeklutste eieren door de soep te mengen. De methode zoals een vriend dit deed is ook mooi: scheidt dooier en eiwit van elkaar en klop het licht op. Laat het dan geleidelijk in de soep lopen, zodat er zowel witte als gele sliertjes in de soep drijven.
Ingrediënten:
1250 cc water | 300 g krabvlees | blokje kippenbouillon |
een blikje maiskorrels van ca. 400 g | 1 eetlepel maiszetmeel|1 eetlepel bloem |
eetlepel sesamolie | 2 eieren | flink snuif witte peper | flinke snuif zout
Breng het water aan de kook met 1 of 2 blokjes kippenbouillon, en draai het vuur daarna laag.
Voeg het krabvlees en de mais toe en laat het geheel ca. 8 minuten doorsudderen. Niet koken.
In de tussentijd een papje maken van het zetmeel en de bloem, en dit aan de bouillon toevoegen; 2 tot 3 minuten laten indikken.
De twee eieren licht opkloppen. Vuur laag of uit en het ei goed door de soep roeren. Het uitgieten dient beheerst te gebeuren om een mooi straaltje te krijgen.
Naar smaak de sesamolie, peper en zout toevoegen en een minuutje blijven verhitten tot het ei is opgenomen.
Natuurlijk zijn er nog meer methoden, en natuurlijk kan het beter. Het is maar om u op een idee te brengen. U kunt in plaats van sesamolie ook donkere sojasaus nemen.
Geen papje maken is ook een mogelijkheid (vetmakertje).
Een echte roux maken met behulp van boter, bloem en de bouillon is lekkerder, maar maakt het geheel ook bewerkelijker.
U ziet maar. eet smakelijk.
Zoals hierna beschreven gaat dat door 2 lichtgeklutste eieren door de soep te mengen. De methode zoals een vriend dit deed is ook mooi: scheidt dooier en eiwit van elkaar en klop het licht op. Laat het dan geleidelijk in de soep lopen, zodat er zowel witte als gele sliertjes in de soep drijven.
Ingrediënten:
1250 cc water | 300 g krabvlees | blokje kippenbouillon |
een blikje maiskorrels van ca. 400 g | 1 eetlepel maiszetmeel|1 eetlepel bloem |
eetlepel sesamolie | 2 eieren | flink snuif witte peper | flinke snuif zout
Breng het water aan de kook met 1 of 2 blokjes kippenbouillon, en draai het vuur daarna laag.
Voeg het krabvlees en de mais toe en laat het geheel ca. 8 minuten doorsudderen. Niet koken.
In de tussentijd een papje maken van het zetmeel en de bloem, en dit aan de bouillon toevoegen; 2 tot 3 minuten laten indikken.
De twee eieren licht opkloppen. Vuur laag of uit en het ei goed door de soep roeren. Het uitgieten dient beheerst te gebeuren om een mooi straaltje te krijgen.
Naar smaak de sesamolie, peper en zout toevoegen en een minuutje blijven verhitten tot het ei is opgenomen.
Natuurlijk zijn er nog meer methoden, en natuurlijk kan het beter. Het is maar om u op een idee te brengen. U kunt in plaats van sesamolie ook donkere sojasaus nemen.
Geen papje maken is ook een mogelijkheid (vetmakertje).
Een echte roux maken met behulp van boter, bloem en de bouillon is lekkerder, maar maakt het geheel ook bewerkelijker.
U ziet maar. eet smakelijk.
dinsdag 22 maart 2011
Tesselschade in 120 woorden
Een dame begon met haar rode pump te tikken, in afwachting van een bijdrage van mij op 120w. 'Jij belooft, hebt uitvluchten, ik wil wat zien van je". What makes you tick?
Nou dan, hier, met je rossige krullen. Het staat er in 120 woorden.
Welgemoed stapte hij van de veerboot het windeiland op. Zij stond al op hem te wachten. Even weg van het werk. Zij zou hem het eiland laten zien. De duinen en het strand. De natuur. En daar ging het verkeerd. Na een lange avondwandeling lagen ze vanuit een duinpan te kijken naar de oplichtende zee. Zij gleden zonder op te staan uit hun kleren. Gestrekt lag ze achterover terwijl zijn lippen haar buik beroerden en lager gleden. Op dat moment trilde en zoemde zijn mobieltje onder haar in het zand. Zij hief haar heupen omhoog, tastte naar het geluid en wierp het weg. Hij verloor zijn balans en proefde duinzand. Tandenknarsend kroop hij zich een weg in de bosjes. Dwaalspoor. Tesselschade.
Nou dan, hier, met je rossige krullen. Het staat er in 120 woorden.
Welgemoed stapte hij van de veerboot het windeiland op. Zij stond al op hem te wachten. Even weg van het werk. Zij zou hem het eiland laten zien. De duinen en het strand. De natuur. En daar ging het verkeerd. Na een lange avondwandeling lagen ze vanuit een duinpan te kijken naar de oplichtende zee. Zij gleden zonder op te staan uit hun kleren. Gestrekt lag ze achterover terwijl zijn lippen haar buik beroerden en lager gleden. Op dat moment trilde en zoemde zijn mobieltje onder haar in het zand. Zij hief haar heupen omhoog, tastte naar het geluid en wierp het weg. Hij verloor zijn balans en proefde duinzand. Tandenknarsend kroop hij zich een weg in de bosjes. Dwaalspoor. Tesselschade.
zondag 6 maart 2011
Garnalen in knoflook van onder de Spaanse zon
Ingrediënten:
20 grote garnalen | olijfolie | een fijngehakte rode chili peper | 8-10 teentjes knoflook | zwarte peper uit de molen | snufje zout |
een flink glas witte droge wijn | beetje gehakte peterselie | citroen
Pel de verse garnalen, maak op de bolle kant een sneetje en trek het darmkanaal er uit (dat zwarte draadje).Laat de staarten wel zitten.
Verhit de olijfolie, rode peper en de helft van de uitgeperste knoflook-
teentjes ongeveer 3 minuten in een grote koekenpan.
Garnalen toevoegen en deze met de resterende knoflook bakken tot ze roze zijn.
Schenk de witte wijn erbij en bak nog even 3 tot 4 minuten door. Peterselie
toevoegen en ruim zwarte peper en snufje zout er overheen. Afmaken met een kneepje citroen
Je kunt ze ook bakken in een kleine zarzuela, zodat ieder zijn eigen warme
bakje heeft. Gaat zeer goed op een elektrische of keramische plaat.
Stokbrood hoort er natuurlijk bij, en de rest van de witte wijn.
Dit recept kent zijn eigen varianten, de een doet wat boter bij de olie, de ander gebruikt de lokale kleine groene pepertjes, die wat minder scherp zijn.
Bij elk gerecht is het de persoonlijke smaak die beslist, dus gebruik dit recept als aanleiding voor eigen inventiviteit.
Niet alle groentemannen hebben de in Nederland bekende Spaanse pepers, de Carrefour is een uitzondering, en dan nog alleen met feestdagen. Dus hier kopen we die wanneer ze er zijn en doen ze in de diepvries.
Het allerbelangrijkste is de versheid van de gamba's. Gelukkig woon ik in een vissersdorp.
Dat zwarte darmpje is bij veel mensen onbekend en blijft dan zitten. Dat
gebeurt ook als je ongepelde gebakken garnalen eet; kijk niet raar op als je
wat later niet lekker bent.
Het komt soms voor in de vorm van een allergie-reactie, waarbij de halsklieren plotseling opzwellen, wat niet anders is dan de neutralisatie van het vuil.
Over allergie en reacties gesproken: nog steeds gooien veel Chinese maar
ook andere restaurants vetsin door het eten en daar kun je onprettig ziek van worden.
Dat kan hartritmestoornis c.q. heftige hartkloppingen veroorzaken; kijk dus ook uit bij de Griek. Over het algemeen kun je stellen dat deze smaakversterker vaak gebruikt wordt om iets te verdoezelen.
Vetsin als smaakversterker wordt in heel veel artikelen gebruikt (dus niet
alleen bij de Chinees), bijv. in braadworst, leverworst, verse worst, chips,
kroepoek, nasikruiden, vissticks en nog veel meer. Vetsin valt onder E 621
natriumglutamaat.
Niet alle Chinese restaurants strooien rijkelijk met dit middel en bij
twijfel gewoon bij de bestelling zeggen dat je geen vetsin in je eten wil.
20 grote garnalen | olijfolie | een fijngehakte rode chili peper | 8-10 teentjes knoflook | zwarte peper uit de molen | snufje zout |
een flink glas witte droge wijn | beetje gehakte peterselie | citroen
Pel de verse garnalen, maak op de bolle kant een sneetje en trek het darmkanaal er uit (dat zwarte draadje).Laat de staarten wel zitten.
Verhit de olijfolie, rode peper en de helft van de uitgeperste knoflook-
teentjes ongeveer 3 minuten in een grote koekenpan.
Garnalen toevoegen en deze met de resterende knoflook bakken tot ze roze zijn.
Schenk de witte wijn erbij en bak nog even 3 tot 4 minuten door. Peterselie
toevoegen en ruim zwarte peper en snufje zout er overheen. Afmaken met een kneepje citroen
Je kunt ze ook bakken in een kleine zarzuela, zodat ieder zijn eigen warme
bakje heeft. Gaat zeer goed op een elektrische of keramische plaat.
Stokbrood hoort er natuurlijk bij, en de rest van de witte wijn.
Dit recept kent zijn eigen varianten, de een doet wat boter bij de olie, de ander gebruikt de lokale kleine groene pepertjes, die wat minder scherp zijn.
Bij elk gerecht is het de persoonlijke smaak die beslist, dus gebruik dit recept als aanleiding voor eigen inventiviteit.
Niet alle groentemannen hebben de in Nederland bekende Spaanse pepers, de Carrefour is een uitzondering, en dan nog alleen met feestdagen. Dus hier kopen we die wanneer ze er zijn en doen ze in de diepvries.
Het allerbelangrijkste is de versheid van de gamba's. Gelukkig woon ik in een vissersdorp.
Dat zwarte darmpje is bij veel mensen onbekend en blijft dan zitten. Dat
gebeurt ook als je ongepelde gebakken garnalen eet; kijk niet raar op als je
wat later niet lekker bent.
Het komt soms voor in de vorm van een allergie-reactie, waarbij de halsklieren plotseling opzwellen, wat niet anders is dan de neutralisatie van het vuil.
Over allergie en reacties gesproken: nog steeds gooien veel Chinese maar
ook andere restaurants vetsin door het eten en daar kun je onprettig ziek van worden.
Dat kan hartritmestoornis c.q. heftige hartkloppingen veroorzaken; kijk dus ook uit bij de Griek. Over het algemeen kun je stellen dat deze smaakversterker vaak gebruikt wordt om iets te verdoezelen.
Vetsin als smaakversterker wordt in heel veel artikelen gebruikt (dus niet
alleen bij de Chinees), bijv. in braadworst, leverworst, verse worst, chips,
kroepoek, nasikruiden, vissticks en nog veel meer. Vetsin valt onder E 621
natriumglutamaat.
Niet alle Chinese restaurants strooien rijkelijk met dit middel en bij
twijfel gewoon bij de bestelling zeggen dat je geen vetsin in je eten wil.
vrijdag 4 maart 2011
Oma's dikke koek
Mijn moeder maakte deze koek vroeger toen we een tenthuisje op Zandvoort hadden.
Dikke koek was iets dat alleen 's zomers gemaakt werd, in een grote juspan en uiteraard op een oliestelletje, want dat was wat we daar hadden, naast een primus.
Butagas kan ik mij niet herinneren, volgens mij mocht dat niet door de dicht opeengepakte huisjes van maximaal 16 m2 met canvas c.q. zeildoek als dak. Tussen de huisjes was een doorgang van 1 meter.
Helaas heeft mijn moeder nooit verteld hoe het recept in elkaar zat, dus er moest wat gescharreld worden, met het volgende resultaat.
Het recept
500 gram bloem | 30 gram verse gist (bloem en gist kunnen eventueel vervangen worden door zelfrijzend bakmeel)
250 gram krenten en/of rozijnen | 4 dl lauwe melk | 2 eieren |
1 à 2 pakjes vanillesuiker | wat zout | slaolie of boter |
Los de gist op in een beetje lauwe melk, en maak vervolgens van de bloem, de rest van de melk, de opgeloste gist en het zout een glad beslag.
Roer de losgeklopte eieren en de vanillesuiker door het beslag en voeg de gewassen en zo droog mogelijk uitgelekte krenten en rozijnen door het beslag.
Laat het beslag ca. 1 uur op een warme plaats rijzen.
Verhit de olie of boter in een gietijzeren pan met een dikke bodem (mijn moeder gebruikte de juspan), giet het gerezen beslag in de pan en bak de koek met het deksel op de pan op een matig vuur (de echte liefhebbers gebruiken voor het bakken van de dikke koek uiteraard een petroleumstel!).
Keer de koek om wanneer de bovenkant droog is (na ongeveer 1 uur) en bak de koek af, nog steeds op een matig vuur.
De koek behoort gegeten te worden met boter en suiker (het liefst nog voordat deze geheel is afgekoeld). Na één dag is de koek niet meer om te vreten.
N.B.: als alternatief voor een beslag van bloem en gist kan ook een beslag gemaakt worden van zelfrijzend bakmeel. De koek kan ook in de oven gebakken worden in plaats van op het vuur.
Naast de vulling van krenten of rozijnen kan appel, sucade enz. gebruikt worden.
Men bedenke echter dat alle wijzigingen ten opzichte van het oorspronkelijke recept de authenticiteit van de koek aantasten.
Dikke koek was iets dat alleen 's zomers gemaakt werd, in een grote juspan en uiteraard op een oliestelletje, want dat was wat we daar hadden, naast een primus.
Butagas kan ik mij niet herinneren, volgens mij mocht dat niet door de dicht opeengepakte huisjes van maximaal 16 m2 met canvas c.q. zeildoek als dak. Tussen de huisjes was een doorgang van 1 meter.
Helaas heeft mijn moeder nooit verteld hoe het recept in elkaar zat, dus er moest wat gescharreld worden, met het volgende resultaat.
Het recept
500 gram bloem | 30 gram verse gist (bloem en gist kunnen eventueel vervangen worden door zelfrijzend bakmeel)
250 gram krenten en/of rozijnen | 4 dl lauwe melk | 2 eieren |
1 à 2 pakjes vanillesuiker | wat zout | slaolie of boter |
Los de gist op in een beetje lauwe melk, en maak vervolgens van de bloem, de rest van de melk, de opgeloste gist en het zout een glad beslag.
Roer de losgeklopte eieren en de vanillesuiker door het beslag en voeg de gewassen en zo droog mogelijk uitgelekte krenten en rozijnen door het beslag.
Laat het beslag ca. 1 uur op een warme plaats rijzen.
Verhit de olie of boter in een gietijzeren pan met een dikke bodem (mijn moeder gebruikte de juspan), giet het gerezen beslag in de pan en bak de koek met het deksel op de pan op een matig vuur (de echte liefhebbers gebruiken voor het bakken van de dikke koek uiteraard een petroleumstel!).
Keer de koek om wanneer de bovenkant droog is (na ongeveer 1 uur) en bak de koek af, nog steeds op een matig vuur.
De koek behoort gegeten te worden met boter en suiker (het liefst nog voordat deze geheel is afgekoeld). Na één dag is de koek niet meer om te vreten.
N.B.: als alternatief voor een beslag van bloem en gist kan ook een beslag gemaakt worden van zelfrijzend bakmeel. De koek kan ook in de oven gebakken worden in plaats van op het vuur.
Naast de vulling van krenten of rozijnen kan appel, sucade enz. gebruikt worden.
Men bedenke echter dat alle wijzigingen ten opzichte van het oorspronkelijke recept de authenticiteit van de koek aantasten.
woensdag 16 februari 2011
Spaanse verkeersgewoontes
Voor automobilisten die voor de eerste keer in Spanje rijden, is het een gewaarwording om bij een snelheid van 100 km p/u op de autosnelweg te worden ingehaald door een Spaanse vrachtwagen met een ruim hogere snelheid.
Dat een motorrijder u rechts inhaalt is misschien geen verrassing, u kent dat uit Nederland, maar dat op de lokale N-wegen op de vluchtstrook klein gemotoriseerd verkeer rijdt, maar ook ezelkarren en fietsers, dat had u niet verwacht. Daar waar de maximum snelheid op de N-wegen (de carretera) tussen de 80 en 100 km/u is.
De fietsers zijn of van het type overwinteraar met fietstassen of kleine en grotere pelotons wielrenners, die de Spaanse winterzon gebruiken voor training. De kustwegen van de Costa Blanca zijn daar uitermate geschikt voor, maar soms moet er worden uitgeweken naar de carretera.
En daar komen dan de problemen, want als er iemand ongedisciplineerd is, is het wel de Spaanse automobilist.
Op de vaak bochtige carretera’s is de 100 km limiet voor een Spaanse vrachtwagenchauffeur geen beletsel, maar eerder een uitdaging. Als er iets langzaam rijdt is het een fietser, maar geen vrachtwagen.
De Italianen hebben de naam van hardrijders, maar de Spanjaarden achten zich allen goede automobilisten. Van de soort dat hard rijden een kunst vindt die waar mogelijk moet worden toegepast. En daar schuilt een probleem, want inzicht en anticiperen, nou niet echt, dat is iets voor de arena.
Dus maak je het mee dat je bij het naderen van een afslag plotseling nog wordt ingehaald door een Pepe, die je snijdt om vol in de remmen de afslag even te nemen. En ja, daar rijdt dan wel eens iets langzamer. Pech.
De Spanjaard rijdt hard. Zijn auto is sneller dan de jouwe. Macho, het woord zegt het al. Haal je ze in, doe dat dan met 140 km of zo, de meesten zullen je niet volgen. Maar er is altijd wel een snelle boy die lekker achter je gaat slipstreamen. En slipstreamen is iets dat een bumper tot bumper afstand van maximaal 3 meter vraagt.
Geef je toe, dan zul je merken dat de inhaler keurig weer naar het rechter spoor gaat, zónder knipperlicht (kom ik straks nog op). O, en bij opritten is het de bedoeling dat je gas geeft tot gelijke snelheid en dan invoegt. Niet hier. Degene op de rijbaan geeft bij voorkeur gas, zodat de invoegende kandidaat zich er achter mag voegen. Ritsen is voor sissies.
Dat hardrijden gaat nog vaker voorkomen, want bij het huidige maximum van 120 km heeft de Trafico aangegeven dat de flitspalen gecorrigeerd zullen worden in maart 2011. De correctie houdt in dat er pas bij 135 km snelheid een bekeuring wordt uitgeschreven. Dat belooft wat met de Semana Santa, de jaarlijkse vakantie uittocht met Pasen.
In 2009 waren er in Spanje 2.714 dodelijke verkeersslachtoffers te betreuren. Dit bij een totaal van 88.250 geregistreerde verkeersongevallen.
Het is wel aardig om te weten dat ook buitenlandse automobilisten nu onder vuur liggen van de Trafico. In ieder geval op de AP-7 bij Castellón en de A7 bij Alicante zijn de flitscamera’s voorzien van herkenning van buitenlandse nummerplaten. Bij overschrijding wordt er tevens een sms-bericht gestuurd naar surveillerende verkeerspolitie. Meestal Guardia Civil. Die praat je niet om. Dat u het weet van de zomer.
Dan hebben we het normale verkeersgedrag.
Een jaar of wat geleden schijnen er wat Nederlanders advies te hebben gegeven, want de afgelopen maanden schieten de verkeersrotondes en -drempels als paddenstoelen in de lucht.
En dat is een uitdaging. De smalle stalen stripdrempels worden omzeild door een bochtje naar rechts te maken, over de vlucht- en annex fietsstrook. Heel lastig soms in verband met de eveneens hard rijdende scooters en motoren, die daar gebruik van maken.
Op de rotondes komt de ware aard weer boven. Rechtdoor betekent de kortste weg. Bent u gewend om de rechterbaan een beetje aan te houden, ook als u driekwart gaat, het is heel gewoon als de pas wordt afgesneden door een medeweggebruiker die rechtsaf gaat. Zónder knipperlicht, want dat hendeltje aan het stuur wordt alleen gebruikt bij parkeren naast de geparkeerde auto’s.
De rotondes vind je op de lokale wegen als 1-baans uitvoering; een zogenaamd obstakel waar wat palmbomen in geplant worden, of een kunstwerkje met fontein. Heeft verder geen nut, maar het werkt zeer afremmend.
Bij de grotere rotondes is het een kwestie van het aankijken en wegwezen. Omdat niemand zijn richtingaanwijzer gebruikt, is het een spel waar de snelste en brutaalste wint.
Men geeft bij voorkeur geen richting aan als men rechtsaf slaat. Naar links wil nog wel lukken in verband met tegemoetkomend verkeer, maar rechtsaf? Rechts even dubbel parkeren, ja dan doe je even je knippertje uit, want anders raken de achterliggers in verwarring.
Dubbel parkeren doe je als je even wat in een winkel moet kopen en ter vermijding van eerst naar de automaat te moeten lopen voor een kaartje. Voor 0,50 cent kun je 50 minuten parkeren.
Een Spanjaard heeft de gewoonte om iedere kennis die hij tegenkomt even te begroeten, graag met een aanraking of 2 zoenen op de wang. Mijn makelaar Magdalena is nu zover dat ze mij met‘tres besos’ begroet, ook als ik haar bij de bank tegenkom.
Komt men elkaar in de straat in de auto tegen, dan stopt men naast elkaar, draait het raampje open en begint een informerend gesprek naar de familie, het werk en het verenigingsleven. Automobilisten die er achter komen te staan wachten geduldig af tot het babbeltje is beëindigd, zonder misbaar.
Want ja, je komt zelf ook wel eens een kennis tegen.
Claxonneren komt alleen in noodgevallen voor. En dan is het werkelijk nood. Meestal te laat en weer een kras er bij. Dat is voor een Spanjaard geen probleem, krassen rondom heb je zo vanwege de benauwde parkeergarages onder de flats of supermarkt. Allemaal pilaren.
Er rijden in verhouding in Spanje weinig oude auto’s rond. Seat is hét merk. De beter gesitueerde rijdt Audi8 of Mercedes. Dat zijn degenen die bij een kras of deuk een nieuwe auto aanschaffen. Die zijn hier ook. Hun autokleur is bij voorkeur zwart.
Dat een motorrijder u rechts inhaalt is misschien geen verrassing, u kent dat uit Nederland, maar dat op de lokale N-wegen op de vluchtstrook klein gemotoriseerd verkeer rijdt, maar ook ezelkarren en fietsers, dat had u niet verwacht. Daar waar de maximum snelheid op de N-wegen (de carretera) tussen de 80 en 100 km/u is.
De fietsers zijn of van het type overwinteraar met fietstassen of kleine en grotere pelotons wielrenners, die de Spaanse winterzon gebruiken voor training. De kustwegen van de Costa Blanca zijn daar uitermate geschikt voor, maar soms moet er worden uitgeweken naar de carretera.
En daar komen dan de problemen, want als er iemand ongedisciplineerd is, is het wel de Spaanse automobilist.
Op de vaak bochtige carretera’s is de 100 km limiet voor een Spaanse vrachtwagenchauffeur geen beletsel, maar eerder een uitdaging. Als er iets langzaam rijdt is het een fietser, maar geen vrachtwagen.
De Italianen hebben de naam van hardrijders, maar de Spanjaarden achten zich allen goede automobilisten. Van de soort dat hard rijden een kunst vindt die waar mogelijk moet worden toegepast. En daar schuilt een probleem, want inzicht en anticiperen, nou niet echt, dat is iets voor de arena.
Dus maak je het mee dat je bij het naderen van een afslag plotseling nog wordt ingehaald door een Pepe, die je snijdt om vol in de remmen de afslag even te nemen. En ja, daar rijdt dan wel eens iets langzamer. Pech.
De Spanjaard rijdt hard. Zijn auto is sneller dan de jouwe. Macho, het woord zegt het al. Haal je ze in, doe dat dan met 140 km of zo, de meesten zullen je niet volgen. Maar er is altijd wel een snelle boy die lekker achter je gaat slipstreamen. En slipstreamen is iets dat een bumper tot bumper afstand van maximaal 3 meter vraagt.
Geef je toe, dan zul je merken dat de inhaler keurig weer naar het rechter spoor gaat, zónder knipperlicht (kom ik straks nog op). O, en bij opritten is het de bedoeling dat je gas geeft tot gelijke snelheid en dan invoegt. Niet hier. Degene op de rijbaan geeft bij voorkeur gas, zodat de invoegende kandidaat zich er achter mag voegen. Ritsen is voor sissies.
Dat hardrijden gaat nog vaker voorkomen, want bij het huidige maximum van 120 km heeft de Trafico aangegeven dat de flitspalen gecorrigeerd zullen worden in maart 2011. De correctie houdt in dat er pas bij 135 km snelheid een bekeuring wordt uitgeschreven. Dat belooft wat met de Semana Santa, de jaarlijkse vakantie uittocht met Pasen.
In 2009 waren er in Spanje 2.714 dodelijke verkeersslachtoffers te betreuren. Dit bij een totaal van 88.250 geregistreerde verkeersongevallen.
Het is wel aardig om te weten dat ook buitenlandse automobilisten nu onder vuur liggen van de Trafico. In ieder geval op de AP-7 bij Castellón en de A7 bij Alicante zijn de flitscamera’s voorzien van herkenning van buitenlandse nummerplaten. Bij overschrijding wordt er tevens een sms-bericht gestuurd naar surveillerende verkeerspolitie. Meestal Guardia Civil. Die praat je niet om. Dat u het weet van de zomer.
Dan hebben we het normale verkeersgedrag.
Een jaar of wat geleden schijnen er wat Nederlanders advies te hebben gegeven, want de afgelopen maanden schieten de verkeersrotondes en -drempels als paddenstoelen in de lucht.
En dat is een uitdaging. De smalle stalen stripdrempels worden omzeild door een bochtje naar rechts te maken, over de vlucht- en annex fietsstrook. Heel lastig soms in verband met de eveneens hard rijdende scooters en motoren, die daar gebruik van maken.
Op de rotondes komt de ware aard weer boven. Rechtdoor betekent de kortste weg. Bent u gewend om de rechterbaan een beetje aan te houden, ook als u driekwart gaat, het is heel gewoon als de pas wordt afgesneden door een medeweggebruiker die rechtsaf gaat. Zónder knipperlicht, want dat hendeltje aan het stuur wordt alleen gebruikt bij parkeren naast de geparkeerde auto’s.
De rotondes vind je op de lokale wegen als 1-baans uitvoering; een zogenaamd obstakel waar wat palmbomen in geplant worden, of een kunstwerkje met fontein. Heeft verder geen nut, maar het werkt zeer afremmend.
Bij de grotere rotondes is het een kwestie van het aankijken en wegwezen. Omdat niemand zijn richtingaanwijzer gebruikt, is het een spel waar de snelste en brutaalste wint.
Men geeft bij voorkeur geen richting aan als men rechtsaf slaat. Naar links wil nog wel lukken in verband met tegemoetkomend verkeer, maar rechtsaf? Rechts even dubbel parkeren, ja dan doe je even je knippertje uit, want anders raken de achterliggers in verwarring.
Dubbel parkeren doe je als je even wat in een winkel moet kopen en ter vermijding van eerst naar de automaat te moeten lopen voor een kaartje. Voor 0,50 cent kun je 50 minuten parkeren.
Komt men elkaar in de straat in de auto tegen, dan stopt men naast elkaar, draait het raampje open en begint een informerend gesprek naar de familie, het werk en het verenigingsleven. Automobilisten die er achter komen te staan wachten geduldig af tot het babbeltje is beëindigd, zonder misbaar.
Want ja, je komt zelf ook wel eens een kennis tegen.
Claxonneren komt alleen in noodgevallen voor. En dan is het werkelijk nood. Meestal te laat en weer een kras er bij. Dat is voor een Spanjaard geen probleem, krassen rondom heb je zo vanwege de benauwde parkeergarages onder de flats of supermarkt. Allemaal pilaren.
Er rijden in verhouding in Spanje weinig oude auto’s rond. Seat is hét merk. De beter gesitueerde rijdt Audi8 of Mercedes. Dat zijn degenen die bij een kras of deuk een nieuwe auto aanschaffen. Die zijn hier ook. Hun autokleur is bij voorkeur zwart.
zondag 13 februari 2011
De eerste post.
Om de verveling te verdrijven ben ik alweer meer een jaar actief op Twitter, en heb ik al een tijd overwogen om een blog te beginnen. De maximaal beschikbare tekens dwingen je tot compactheid en dat blijkt tot misverstanden te leiden.
Je start een conversatie, vormt een mening, doet wat uploads aan foto's en artikelen, maar uiteindelijk wil je meer zeggen en meer laten zien. Ook van jezelf.
Het heeft even geduurd, maar in blogger is het me dan gelukt. Rechttoe, rechtaan.
Er zijn nog wat hiaten, maar dat komt wel goed.
Je start een conversatie, vormt een mening, doet wat uploads aan foto's en artikelen, maar uiteindelijk wil je meer zeggen en meer laten zien. Ook van jezelf.
Het heeft even geduurd, maar in blogger is het me dan gelukt. Rechttoe, rechtaan.
Er zijn nog wat hiaten, maar dat komt wel goed.
Abonneren op:
Posts (Atom)