Tikgeit

Schrijven is eigenlijk het leukst op een typemachine waarop je met kracht de toetsen moet aanslaan. Een perfect instrument om woest of vinnig op te tikken. Je woorden kregen wat meer nadruk in je gevoel en als je eenmaal in de flow zat ging je maar door.
Het lastige was dat mijn pinken niet genoeg kracht hadden - van mijn 10-vingerig typen zijn er nu nog 5 vingers echt bezig als ik wat schrijf. 

Als redacteur van een verenigingsblad kon ik mijn plezier niet op, ook omdat we vaak om kopij moesten bedelen bij de leden. en dus zelf het blad maar vulden.
De wisselende redactie verzorgde de kopij, tikte die meestal al improviserend op een stencil en zag na het stencilen pas dat er tikfouten waren gemaakt. Veel gelachen, veel gepraat.

Dat stencilen had ik me al eigen gemaakt door als bureauambtenaar B /correspondent rond te zwerven door het gebouw van het Gemeente-energiebedrijf,
Niet het laagst in rang, maar wel de jongste op een afdeling met alleen maar mannen; soms net zo vervelend als die ene jongensklas die ik meemaakte op de middelbare school, waardoor ik prompt bleef zitten.

Bij het GEB was een kantine met uitstekende kroketten voor een kwartje, een huisdrukkerij met stencil- en klein-offset mogelijkheden én een fotostudio in de catacomben.
Regelmatig kwam ik in de studio en donkere kamer om interne post af te leveren; je blijft hangen, mag wat met een platencamera doen en dompelt wat afdrukken in de ontwikkelaar en het stopbad. Foto- en dokales in de praktijk.

Uiteindelijk  lid geworden van de eigen fotoclub, nadat ik mijn eerste echte reflexcamera had aangeschaft. Een Praktica-IV, want een Pentax zoals de Beatles hadden kon ik van mijn salaris niet betalen.

Het tikken van brieven bestond uit briefjes aan huiseigenaren en huurders, met de melding dat de elektrische of gasinstallatie was afgekeurd. Aan de hand van de inspectierapporten werd men gemaand om de boel te herstellen volgens NEN 1010: loshangende bedrading was het meest voorkomend item.

De lantaarnpalen in Amsterdam hebben een nummer. eens per half jaar was een sectie van de stad aan de buurt om het nummer overgeschilderd te krijgen. Er moesten dus schilderlijsten worden getikt op een stencil, elke keer opnieuw, want na 2 jaar was de boel gewijzigd en/of verplaatst, dus de oude stencils waren vaak niet bruikbaar.
Ook al niet omdat die waar mogelijk al een keer waren hergebruikt, gelardeerd met rode correctievloeistof, nadat de letters waren dichtgewreven met je nagel of met de bolle kant van een paperclip.

Dat tikken van die lijsten nam redelijk wat tijd in beslag en was mijn taak.  Paal B341, groep A, t/o Weesperzijde 78. En nog iets, maar dat ben ik vergeten.
En dat alles op een Olympia, grijs-groen gekleurd in dezelfde kleur als de buro's.

Het werd al wat minder met de komst van de IBM Selectric (met het bolletje), hoewel die nog wel 'ping' deed bij het einde van de regel. Het voordeel was dat ik weer 10 vingers ging gebruiken.

Een mooi alternatief voor hard tikken was de telex, zeker op de oudere modellen; maar ook bij de komst van de geintegreerde electronica bleef  het meppende geluid van de letterarmen. Als je een ponsbandje had gemaakt kwam de herrie in volle snelheid weer langs.
Over de laptop zullen we het maar niet hebben, 1 mep teveel en je toetsjes liggen op het bureau.

 
En wat zien we dan nu? Een los toetsenbord in oude stijl, met kunstleer bekleed, met ronde chroomomvatte toetsen voor het ouderwetse gevoel.
Inclusief feel and sound. Gezien op een site voor VIP's en CEO's. Alsof die geen secretaresse hebben. Hebbon!




Op mijn posterous-site (rechtsboven in de kop of hierr) heb ik nog wat foto's neergezet van de heren bureauchef en adjunct-bureauchef alsmede een hoofdklerk.
Ik had slechts klerkenbevoegdheid, maar om te promoveren tot klerk moest er eerst iemand plaatsmaken dan wel doodgaan. Ik ben er maar weggegaan na 2,5 jaar, ik was niet gemaakt voor ambtenaar, al heb ik er veel opgestoken van administratie, dat wel.

Rose (III)

U heeft vandaag vast wel tijd om wat aan het persoonlijke blog te doen, want het is tenslotte een schrikkeldag. Gevonden tijd zogezegd. Sla een bladzijde om in het grote boek en verstrooi uw gedachten.
Doe ik weer wat tekeningen over Rose en Vicki the Biker.

*klik voor groot

Happiness IV

Een taartje of een cupcake, een muffin of een churro gedoopt in warme chocolade.
Daarom maar weer even een lekkermakertje voor het nodige happiness-gevoel.

Zelf heb ik vanmiddag gevulde koeken gekocht, nadat ik gisteren mijn haar weer naar level marinero heb laten knippen. Ik leek Schubert wel met die lokken. Daar is het hier te warm voor.

Rose is Rose

Vandaag een tweede aflevering van Rose, die een romantisch huwelijk heeft met Gumbo, maar ook kampt met haar alter ego Vicki the Biker.
Volgende keer meer, met een link naar de 'verdwenen' website.

'klik voor groot'

Arnie

De overwintering van Arnie Oerlemans op Nova Zembla, de ontbering met de ijsbeer en de worsteling met een eskimovrouw, dat alles heeft de blik van de producer danig vertroebeld.

Gisteravond toonde hij in Nieuwsuur een typisch 'ach meid, je snapt het niet'-gezicht door scheefhangend en half afgewend gezicht, de hagelwitte pepermunttanden ontbloot en opeengeklemd, te betogen dat er niets werd opgenomen.

Dat wil zeggen, men keek mee, maar had de netheid om de patiënt naderhand te vragen of het verwijderen van een onomschreen object uit een getoond lichaamsdeel mocht worden uitgezonden. Er was dus wel opgenomen, maar dat toegeven wilde geen van de heren aan tafel.
Dit ondanks de eerdere uitspraak van de VU: "Er werd meegekeken via de regiekamer op het moment dat er niet werd opgenomen, en In sommige gevallen werd al gefilmd voor toestemming was gegeven. Van het schenden van het beroepsgeheim was volgens het hoofd van de spoedeisende hulp en de VUmc-voorzitter echter geen sprake."

Voorzitter RvB Mulder van het VUmc betoogde dat er zorgvuldig was gehandeld en dat het een waardevolle inblik gaf in het reilen en zeilen van de afdeling eerste hulp.
Follow the money, had presentatrice Marielle Tweebeeke kunnen zeggen, die wat mij betreft alles overtrof qua voorgangers en collega's. Arnie krijgt geld van RTL, verkoopt zijn serie verder wereldwijd zie de site en ook de VU heeft niet voor niets 'inzicht' gegeven.
Arnie is klaarblijkelijk gek op doktertje spelen, de film 'Er komt een vrouw bij de dokter' deed hij ook al na de docu ' Octomom' bij SBS over een moeder van een achtling. En 'Obese' niet te vergeten.

De voorzitter zei ook nog dat hij met anonieme klachten niets kon. Ook niet met anonieme patiënten, maar die hadden toestemming gegeven. Dat die klagers ook voor de rest van dit jaar graag prettig willen blijven worden behandeld in de VU drong niet tot hem door.
Het was Joseph Goebbels die als eerste anonimiteit (in de pers) verbood, want anders geen controle.

RTL-producer Galsjaard was niet aanwezig, die had het te druk met reacties te turvenn na de vervroegde 1e uitzending van de srie; voorzitter Mulder had hiervoor toestemming gegeven, waarschijnlijk vanwege het contract en het aangekondigde onderzoek door de Inspectie inzake schending van het beroepsgeheim

Gelukkig had de regie-assistente een witte jas aan met een Arnie-logo, dus de patiënten werden niet misleid. Je zal maar in nood binnnenkomen en je verhaal vertellen, terwijl 8 man in de regiekamer gnuivend je lichaam bekijkt.
'Leuke tietjes, lijkt mijn buurvrouw wel' "Doe mij straks even een thuiskopietje van die dikke van gistermorgen'.

Ook interessant wordt de discussie als er bij die 165 ja-zeggers iemand is die te horen kreeg dat hij ogenblikkelijk moet stoppen met roken en volgende week voor een intensieve check moet terugkomen.
Werkgever, verzekering en hypotheekbank zullen al de nodige risico's incalculeren. Want mensen zijn moeilijk tegen zichzelf te beschermen, daar heb je een integere arts voor nodig.
Niet Arnie. Van zo'n man zou je toch ook geen tweedehands auto kopen?

Rose I

Er bestond een mooie stripserie over de lotgevallen van Rose/Vicki, het relaas van een huisvrouw met een wens, een man en vrienden, het kind is clever en ook de kat is niet dom.
Omdat de site van de originele verzamelaar even 'zoek' is, hierbij een proefje van de humor. Er is meer en u kunt klikken voor groot.

Pauliana

De vier ov-bedrijven/aandeelhouders die geld hebben geïnvesteerd in de ov-chipkaart, willen hun geld terugzien. De NS, RET, GVB en HTM vragen in totaal 164 miljoen euro terug, plus een extra 7 tot 10 procent. Dat staat in het Financieel Dagblad.

Volgens de aandeelhouders kan TLS zichzelf bedruipen.

Het ruikt een beetje naar 'mijn geld terug voordat de curator ingrijpt'.