vrijdag 30 maart 2012

Fallas in Valencia

Vorige week was ik bij de afsluiting van de Fallas in Valencia.
Met de bus mee geweest van de kroeg, dat betekent dat de buschauffeur de Bob of in dit geval Manuel was.

Ondanks de toezegging dat we bij elkaar zouden blijven (45 man) was ik de ploeg al binnen een half uur kwijt. Dat krijg je als je een Chinese supermarkt tegenkomt en dan even gaat vragen of ze om 8 uur nog open zijn.

De Fallas komen voort uit de Middeleeuwen en vinden hun oorsprong in het verbanden van resthout door timmerlieden, bij de aanvang van de lente.
Die beelden bestaan tegenwoordig uit een houten frame, papier maché c.q. piepschuim; of glasvezel, als het maar brandt. Dat heet 'la crema' en alles vergaat tot as.
De Fallas zijn typisch iets voor de regio Valencia en elk beetje stad heeft wel zijn eigen falleras. De beelden zijn behave brandstapel ook kritiek- en satiremiddel op de lokale overheden en toestanden.
Van burgemeester tot opgebroken straat

Elke buurt heeft zo zijn eigen middel om feest te vieren, en dat kan zo'n 8 dagen of langer duren.
De hele straat is vanaf de lunch vrij, eet samen op straat en gaat tot diep in de nacht door met drinken, vuurwerk en muziek.

Er zijn veel fans uit het buitenland die maanden van tevoren al een reis boeken met logies, gek met het feest en met enorme vuurwerk dat op vaste tijden (ook overdag) wordt afgestoken.
Een straat kan helemaal overspannen zijn met draden op tspringhoogte, beladen met 'rotjes' die oorbescherming vergen. Dwars over en in de lengte. Kan oplopen tot 100 meter. Ongelofelijk.
Na het afsteken wordt het dradenweb opnieuw behangen voor de volgende ronde.

Omdat ik een beetje de weg wist in Valencia en het oude gedeelte, heb ik rondgewandeld in de kleine straatjes bij de kathedraal en heb ik weer nieuwe oude dingen gezien en veel mensen, vooral veel mensen.
Waar de mensen tussen Alicante en Denia klein zijn (zoals ik, ik val dan ook niet op), zijn de inwoners van Valencia van een ander type. Wereldser..
Wandelen maakt dorstig en rond de middag zat ik op de Plaza de la Reina  achter de kathedraal. Met bier en tapas. Anderhalf uur mensen gekeken.

Tijdens het wandelen hoor je het vuurwerk dat afgestoken wordt en kom je om de haverklap de harmonie tegen. Ook als ze lunchen of doodvermoeid van een week feesten even tegen de kerk aan zitten.

Het blijft leuk als mensen je vragen of je van hen een foto wilt maken met hun eigen camera. Zien ze me toch voor een Spanjaard aan. En dan vragen of je ook op de foto wil. Het geeft een gevoel van er bij zijn en er bijhoren. Een volksfeest dus.

Ondanks de mensenmassa, die je wel kunt ontvluchten, was het gezellig en zonder incidenten. Een ontspannen sfeer, zonder een zweem van onveiligheid. Dat laatste ook omdat je regelmatig politie tegenkomt. Daar is in Spanje geen gebrek aan. Het valt op hoe je hier iemand zonder probleem kunt aanspreken, stukken minder formeel dan in Nederland.

Op zoek naar de Horchateria de Santa Catalina (niet gevonden) maar even gekeken bij een andere. Warme (chocolade-)melk met een rietje en met churros. Het blijkt achteraf dat ik met mijn rug naar de Torre de Santa Catalina heb gestaan. Volgende keer dan maar. Zie de rode stip op de kaart. Bovenaan is de kathedraal en met streetview is het nog leuker om te kijken.
Die horchateria is fameus om zijn drankjes en tapas én de tegeltableaux. Nu heb ik in Sevilla een tapasbar bezocht die qua uitbundigheid zijn weerga volgens mij niet kent.

Daar kwam ik een paar jaar geleden terecht en nadat ik de tegels had bewonderd en een biertje dronk, keek ik de diepte van de zaak in en zag voor de fraai betegelde muur mensen zitten, tot aan het plafond toe.
Door gebrek aan dieptewerking (trompe-l'oeil dacht ik even) had ik niet gezien dat tegen de korte achterwand een betegelde zittrap was gebouwd, over de volle breedte. En daar heb ik nu net geen foto van gemaakt, beleefd als ik was. Het is zuidelijk van de katherdaal. Komt nog wel eens.

Op de wandeling terug naar het verzamelpunt via andere kleine straatjes toch nog een paar mede-feestgangers tegengekomen, die in een tapasbar zaten. Late lunch. Bij elkaar zo'n 12 kilometer afgeslenterd en alleen daarom was ik blij dat ik niet zelf terug hoefde te rijden.


Een impressie van de dag is gevat in foto's op Posterous, met de tag 'Fallas2012'.


donderdag 29 maart 2012

De bovenbazen

Kent u die uitdrukking. de "boven ons gestelden"? Die zijn tegenwoordig veelvuldig in het nieuws en met hun hoofd op de buis.
Met uitspraken, voornemens en meningen die naar betere, desnoods vroegere tijden doen verlangen, toen socialisten nog een mening hadden en liberalen nette mensen waren. De KVP was voor de Brabanders, de christelijken vonden hun heil op de Veluwe en kinderlokkers kregen klapjes.

En weer presteert Henk Kamp het om zijn wijsheden te spuien. Over pensioenen, werk aannemen waar het ook is en zo. En als er geen werk is, nemen we je je uitkering af. Hij wordt wel slimmer, want sommige dingen mag zijn staatssecretaris gaan zeggen.

Vroeger, zei opa, stonden de ingenieurs op de tram als conducteur. Straks staan de ICT-ers in de kassen stekjes te planten, met de mogelijkheid tot positieverbetering. Echt waar, de wethouder Werk en Inkomen van de gemeente Rotterdam heeft het zelf bedacht. Heeft ook nooit achter een toonbank gestaan.

Wist u dat er mensen zijn die in het kader van integratie in het werkproces helemaal geen uitkering krijgen. Iets heel ingewikkelds met WSW. Ze moeten wel solliciteren naar iets dat er niet is.

Voor veel werknemers was (en is) er helemaal geen keuze en was de verplichte deelname aan een (collectief afgesloten) pensioenfonds een verplichting.   
Een "verbetering" van het inkomen, alleen niet op het moment dat je er je kinderen van moest kleden, maar voor "later" als je van een AOW-tje moet zien rond te komen.  Uitgesteld loon heette dat eufemistisch, dat later tegen een lager belastingtarief zou worden belast.
       
Eerst 80% van je laatst verdiende loon, later bijgesteld tot 70% van het middelloon, dat zou je tot je dood krigen. Dat alles er van uitgaande dat je je hele werkzame leven bij dezelfde baas bleef. Zonder pensioenbreuken.
Dat ging niet, want van Gerrit Zalm is de leus dat tante Truus bereid moest zijn om te verhuizen om een nieuwe baan aan te nemen.
       
Dat heb ik ook gedaan. Ik ken 5 verschillende pensioenfondsen. En dat telt echt niet op tot het door Henk Kamp genoemde inkomen dat menige gepensioneerde zou hebben van 2x AOW of wel 2400 euri (alleenstaanden tarief).
Met een beetje geluk heeft iemand 35 tot 50% aavullend pensioen. Of wist u dat al?
       
Gekkerd, hij wel, met zijn  ambtenaren- en ministersloon. Dat is de man die van mening is dat de Nederlandse 65plusser over een kapitaal van 250.000 euro beschikt. Heeft te lang bij de FIOD gewerkt.
 Sodemieter op, komediant, neem je moer in de maling, is de toepasselijke Amsterdamse uitdrukking. Wij heten geen gekke Henkie.
Het maakt me boos, als ik er aan denk hoe mijn kleinkinderen straks verder moeten, als zulke wijsneuzen aan de macht blijven.

Mijn andere ik kunt u op Posterous vinden, daar is het vaak vrolijker.

dinsdag 27 maart 2012

Boefjes zijn het

Hier in Spanje wil je nog weleens naar Nederland voor de hoognodige boodschappen en je kleindochters.
Het verhaal gaat dat als je op het internet bij Transavia naar de beschikbare vluchten kijkt, dat genoteerd wordt. Bij veel aanklikken van dezelfde vlucht gaat de prijs omhoog, zodat je in allerijl dan maar boekt, voordat het uit de hand loopt.

Alicante-Rotterdam (altijd duurder dan Amsterdam) noteerde vorige week retour 180 euri. Een dag later was het 200 euro en van de week heb ik dus geboekt voor 220 euro. Inclusief 10 kg handbagage, maar dat weegt mijn laptop niet.
Nog geen jaar geleden vloog ik op en neer voor 120 euro max. inclusef een koffer van 20 kg in het ruim.

En dús was er vandaag in de mail de aanbieding van Transavia om voor 99 euro heen en weer  te vliegen naar Eindhoven. Komt wel de trein bij, maar voor 140 euro was ik uit en thuis geweest.
Terwijl Eindhoven normaal duur is. Een enkeltje van 360 euro kan in dezelfde week ook.

Enige consistentie is er niet te vinden. De ene keer is het raadzaam om zeer vroeg te boeken, handig voor mensen die weten dat er niets tussentijds kan gebeuren.

Anderen wachten tot het laatste moment, in de hoop dat de vliegboys de kist niet vol krijgen en dan de prijzen dumpen.
Enige reden waarom Transavia niet gewoon vaste tarieven hanteert heb ik niet gezien, anders dan dat ze een monopoliepositie op Zestienhoven innemen.

Het moest me even van het hart en ik heb me ingehouden.


Gezond weer op

"Als het kabinet voor is zijn wij tegen" - Jaap van der Scheur.

Niks geen meer keuze en lagere prijzen voor de zorgverzekering zoals die tijdens de invoering in 2006 beloofd werd. Het is alleen maar duurder en slechter geworden.  En  marktwerking is voor een grote groep mensen niet van toepassing.

Gisteren ging het deksel een beetje van de doos van Schippers: we mogen volgend jaar kiezen! Betere zorg tegen hogere prijzen of de huidige uitgeklede zorg tegen ook te verhogen prijzen. De knevel of het wurgijzer, u mag kiezen.

Zalm heeft het glijmiddel aangebracht, van Boxtel en Wiegel smeerden het in,  Hoogervorst heeft de boel opgerekt en Rutte begaat met Schippers de ultieme daad. 

Ik heb wat losse notities bij elkaar geveegd, ter informatie, voor zover u daar interesse in heeft. Eigen opinie, verre van compleet.

In Spanje is de zorg gratis voor haar gepensioneerde burgers., evenals de medicijnen, via de Seguridad Social. Dat is een ouderwets ziekenfonds zoals dat ooit in Nederland naar tevredenheid werkte. De tijd dat licht, water en gas in 1 hand waren.

Er wordt hier meer gebruik van zorg gemaakt en veel meer medicatie verbruikt en veel meer duurdere ingrepen gedaan. Spanje moet gaan bezuinigen en wil men die zorg niet meer gratis maken. De zorgkosten per maand bedragen voor een Spanjaard rond de 40 euro per maand.

Medicijnen haalt een Spanjaard bij de apotheek tegen betaling. Op het groen gekleurde recept krijgt hij ter plaatse 40% korting, de gepensioneerde en de zuigeling tot 2 jaar 100%, op vertoon van het rode recept.
De apotheker is degene die het eerste consult verricht voor velen, want er wordt volop advies gegeven; veel medicijnen zoals ant-depressiva zijn hier zonder recept verkrijgbaar, al zit er daar een kentering in vanwege EU-regels.

Beter gesitueerde Spanjaarden hebben een aanvullende verzekering, in de vorm van een particuliere polis die voorziet in direct beschikbare dokter en  opname in een particulier ziekenhuis. Dat komt veel vaker voor dan je denkt, want de lokale (streek-)ziekenhuizen zitten  bomvol, met lange wachttijden.

Als je naar de dokter wil gaan, dien je een afspraak te maken. De wachttijd is gemiddeld 3 werkdagen voordat je hem mag zien. Snelle hulp bij het ziekenhuis gaat alleen op vertoon van een 'urgencia', uit te schrijven door de huisarts. Zie dan maar eens langs de assistente te komen.

Een ambulance bellen bij nood is een oplossing; het is dan ook verbazingwekkend hoe vaak je een ambulance langs hoort komen. U kunt een noodambulance treffen of 2 concurrenten. Dan kan het gebeuren dat er eerst langs de huisarts wordt gereden, om te controleren wie de rekening gaat betalen. En dan kan het gebeuren dat je van de ene in de andere ambulance wordt getild, Echt waar.

Het kan wel gebeuren dat je bij een hartinfarct naar het universiteitsziekenhuis van Valencia of Alicante wordt gebracht, afhankelijk van de afstand.
In een Spaans ziekenhuis is het gewoon dat een familielid de hele dag (en nacht) bij de patient is. Slaapstoel aanwezig. Ziekenzalen ben ik hier nog niet tegengekomen, gemengd slapen ook niet, in tegenstelling tot Nederland. Twee op een kamer is hier de modus.

Er wordt in ieder geval in Spanje niet bezuinigd op de pensioenen. Maar die waren al laag. Net zoals het minimumloon.
Een kamermeisje of een medewerker in een café of restaurant krijgt  een uurloon van €  3-5 euro per uur. Het gemiddelde maandloon  ligt ruim onder de € 1000 netto. En loonsverlaging is in Spanje aan de orde van de dag

Overmorgen is in Spanje de algemene landelijke staking tegen de bezuinigingen. Wat dat betreft zijn de vakbonden een stuk assertiever dan in Nederland.

"Willen jullie naar de Dam, dan gaan we naar de Dam", is een uitgestorven kreet. Toen liepen er nog kerels voorop die niets verkwanselden voor een topjob in de gezondheid. Hoi Edith, al gepakt?

maandag 26 maart 2012

Ochtendpost

Het was net een leuke week geweest, kwamen ter afsluiting Kamp, 'tandjes' Remkes  en baas Wientjes weer in de publiciteit. Gekkies!

Kamp's obsessie met WW, WSW en bijstandsfraude laat zich verklaren uit zijn opleiding tot FIOD-rechercheur. 9 jaar achter de centjes en fraude aan. Toen de 2e Kamer in, en minister van Defensie bij de Balk. Uruzgan weet u nog?

Henk is goed in opsporen en verdelgen; inkomens opsporen en die zonder kamertoestemming doorgeven aan de wooncorporaties.
Gelukkig worden die laatste wakker en beginnen te sputteren qua sociaal beleid. Daar moet je bij Henk niet mee aankomen, beleid is beleid en regels zijn regels.
Het woord sociaal is een vloek in de Ruttekerk.

Nu blijkt dat Uruzgan wel degelijk een vechtmissie zou worden, maar als je in woorden meer aandacht op heropbouw legt, lieg je niet. Een kwestie van niet benoemen.

Daarop rommelde de CvdK Remkes langs met de gedachte dat het kabinet Rutte zich kan vernieuwen door een andere coalitie te vormen zónder tussentijdse verkiezingen. Langdurig Balkenende-adept in 3 kabinetten en we weten wat dat heeft opgeleverd.  Uw nee is ons ja. Via Maastricht naar Lissabon.

Remkes heeft klaarblijkelijk goede contacten met Wientjes, die heeft ook van die afwijkende gedachten. Iets met WW terug naar 12 maandem en nog meer versoepeling van het ontslagrecht. Maakte al furore met de verhoging van de pensioenleeftijd en de semi-démise van Agnes Jongerius.
De gemankeerde premier, groot geworden met toiletpotten. Hij is de enige van het stel die weet hoe je geld moet verdienen en wat klanten zijn.

Die drie moet je absoluut niet bij elkaar zetten bij het beraad in het Catshuis. Of in een nieuwe regering of zoals ze zelf voorstaan een zakenkabinet, je moet er niet aan denken.

Wist u dat die minimaal 8 miljard die we aan het Griekse steunfonds hebben geleend niet in de bezuinigingsbegroting staan? Want die krijgen we nog steeds terug, zegt Jan Cees.
Over de afgegeven garanties van 20 miljard en de verplichting aan het ESF hebben we het dan nog niet gehad. Dat schijnt risico van het vak te zijn, zei een economisch hoogleraar van de week.

De komende dagen ga ik me wijden aan prettiger onderwerpen, nadat ik mijn cabriootje onder dak heb gebracht bij de taller mecanico.

In Spanje kent men geen rozebotteljam. Wel jam van rozenblaadjes. Is niet hetzelfde. Je slaapt wel lekkerder op een bed van blaadjes dan van knoppen. De bomen staan al in de bloesem hier. Ik wens u een bloeiende week toe.

woensdag 21 maart 2012

Punt

Het begon weer goed deze week.
Maandag naar de Fallas in Valencia geweest, mooie dag, mooie foto's, blog volgt.

En dan gisteravond bij P&W Antoine Bodar, herder voor dolende priesters, die zijn meelevend masker laat vallen, het jodenmeldpunt aanhaalt (teveel miswijn, Freud?) en zich in het kruis getast voelt door Hero Brinkman, die door het masker prikt.
P&W op 07:00
Want tenslotte waren het doktoren die de castratie(s) uitvoerden en moet je het zien in het licht van die tijd. Van afstand nemen wil Antoine niet weten.

Zuur en pissig: "U heeft mijn woorden dus goed begrepen. Punt."
Terzijde van Hero: "Ik begrijp hem nog steeds niet."


Graag meer van die ontkenners en eigen graf delvers.

zondag 18 maart 2012

Ode aan Perdonia


Hoe nuttig om regelmatig (elke dag) bij je favoriete bloggers te kijken.
Sommigen doen een hazenslaapje en sommige bloggers gooien soms op een dag 3 items de wereld in. Niets verkeerd mee.

En dan citeert Anna een mooi gedicht 'de verborgenheid' van de debuterende Dieuwke Parlevliet Knack online. Onverwacht, typisch meisjes.

Ga dat lezen dat debuut en zie dat je het boekje ook te pakken krijgt. Het arme kind (wie is zij, wat eet ze, wat beweegt haar?) heeft op conditie van de uitgever 100 stuks zelf moeten kopen. Heb je wel wat voor.

Van de week maar even bestellen bij de mevrouw van de boekhandel in Albir.